زندانی بهشت

خونه جدید جایی برای تکیه دادن به دیوار نداره .

نمیدونم مشکل از کمی جاست یا زیاد بودن لوازم .  

اثاث کشی کردم و رفتم خونه جدید.

.

بزرگترین مزیت خونه جدید ، عدم آنتن دهی موبایله .

این یعنی آرامش شبانه

.

.

.....

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

......

میگه : "بهترین راه برای اینکه مجبور نشی تو مترو جاتو بدی به پیرمرد و پیرزنها اینکه خودتو به خواب بزنی"

میگم : "خوش به حالت . چقدر راحت وجدانتو گول میزنی"

من دارم تو آدمکها میمیرم 

تو برام از پریا قصه میگی .

گویند که در ایام قدیم ، پادشاهی وارد شهری شد و با مردم آنجا به گفتگو نشست و چون مردمان  آنجا را خردمند و آگاه یافت فرمود : " مردم این شهر همه دانا هستند"

و بدینسان آن شهر همه دانا نامیده شد که با گذر ایام همدان نام گرفت .

.

چند روز تعطیلی رو رفتم اونجا . داستان فوق را به طور کامل تکذیب کرده و آن را تحریف تاریخی اعلام مینمایم .

یا پادشاهه خنگ بوده یا گذر ایام کار خودشو کرده .

کاملا یاد گرفتم چطوری عصبانیتمو  پشت جمله‌  "اشکالی نداره عزیزم ، دیگه تکرار نشه" مخفی کنم .

ولی تا کی میتونم ادامه بدم .......... ؟

اون موقعها که عدد سن من تک رقمی بود ، طولانیترین زمان انتظار اون دو دقیقه ای بود که طول میکشید تا پدرم (خسته از کار روزانه) از پله ها بیاد بالا و منو بغلش کنه و سهمیه قاقالیلی روزانمو بهم بده .

.....

با اون معیار اگه بسنجی ، از آخرین پستم تو وبلاگ به اندازه بالا اومدن از پله های برج میلاد گذشته و من میخوام دوباره شروع کنم . به نوشتن هجویات تراوش شده از ذهنی که  همچنان کودک مانده و خیال بزرگ شدن ندارد .

مشکلات روشنفکری !!!!

عروسی خوبان

خرکاری